Samorząd gminy Świlcza w czasach niepodległości i okupacji (1918-1944)
Gminy jednostkowe w latach niepodległości 1918-1933
W pierwszym okresie dwudziestolecia międzywojennego gminy działały według przepisów prawnych wyniesionych z czasów zaborów (z wyjątkiem ziem byłego zaboru rosyjskiego). Dla podrzeszowskich wsi samorządność oparta była o ustawy gminne z czasów autonomii galicyjskiej.
Jednym z ostatnich wójtów gmin jednostkowych był Stanisław Lis z Bratkowic. Przez 29 lat pełnił urząd wójta gminy wiejskiej Bratkowice. Był inicjatorem wielu ważnych prac społecznych. Jawi nam się jako współzałożyciel straży pożarnej i jeden z głównych budowniczych pierwszej remizy strażackiej.
Samorząd gminy Świlcza w czasach galicyjskich (1772-1918)
W czasach zaboru austriackiego każda wieś, także Świlcza, otrzymała status gminy. Samorządność wiejska nie była żadnym novum dla świlczan, gdyż do ok. 1838 r. była w użyciu Księga wójtowsko – ławnicza, zawierająca wiele regulacji prawnoustrojowych, wciąż aktualnych. Do czasów zniesienia porządków feudalno-pańszczyźnianych (w 1848 r.) nadal obowiązywało prawo samorządne dla Świlczy i pozostałych wsi, wchodzących obecnie w skład gminy zbiorowej o tej samej nazwie. Były one nieznacznie zmodyfikowane przez ustawy cesarzowej Marii Teresy i cesarza Józefa II w latach 80. XVIII w.
W początkach swojego istnienia świlecka szkoła była instytucją pozostającą pod opieką Kościoła. Monopol na oświatę ludową (najniższy stopień) posiadały parafie do czasów austriackich, kiedy cesarzowa Maria Teresa dekretem z 6 XII 1774 roku przekazała szkolnictwo ziem wcielonych (Galicji), władzom państwowym.
Genezy Ochotniczych Straży Pożarnych należy szukać w czasach pańszczyźnianych, galicyjskich a nawet staropolskich (XVII - 1. poł. XIX w.) - w zarządzeniach panów feudalnych i przepisach władz zaborczych dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego (w Galicji począwszy od patentu cesarskiego z 28 lipca 1786 r.) i samopomocy sąsiedzkiej w obliczu tragedii strasznego żywiołu (grozę tego strasznego żywiołu podkreśla nawet hymn kościelny: „Od powietrza, głodu, ognia i wojny wybaw nas Panie!").
Instytucją oddaną w opiekę i zarząd świleckiego kościoła był szpital. Stanowił on swego rodzaju dom opieki i azyl dla poniewierających się po parafii ubogich. Przytułek parafialny spełniał rolę nie tylko instytucji religijnej i charytatywnej. Był jednym z elementów funkcjonującego wówczas układu społeczno-gospodarczego.
